Φλεβάρης μεγάλος, αν και μικρός. Φλεβάρης σύντομος, αν και ισχυρός. Ώσπου να τον πάρεις χαμπάρι πως ήρθε, φεύγει, καμουφλαρισμένος βέβαια, για να μην τον καταλάβεις. Θα τον καταλάβεις, όμως. Κοίτα τον… Στην πλάτη του ριγμένο το χοντρό, χειμωνιάτικο παλτό που πιάστηκε σε ένα καρφί και ξηλώνεται. Στη μασχάλη του ένα λεπτό ζακετάκι. Στη βαλίτσα του η προσμονή, η βεβαιότητα. Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει. Εσύ το μυρίζεις; Αν όχι το καλοκαίρι, αυτό το ιδιαίτερο άρωμα που αφήνει στο πέρασμά του ο Φλεβάρης;

Ο Φλεβάρης μυρίζει λιβάνι. Είναι που θυμιατίζει συχνά. Τη μέρα της Υπαπαντής, του Άη Συμιού, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Βλασίου, της Αγίας Φιλοθέης. Είναι σεβαστικός και ξέρει να τιμά. Από την πρώτη κιόλας μέρα του, χώνεται σε μια εκκλησιά και γονατίζει. Ανάβει κερί στον Άη Τρίφυλλα, γιατί ξέρει, αυτός βλαστίζει το τριφύλλι. Ασπάζεται ευλαβικά την εικόνα του Άγιου Τρύφωνα, γιατί ξέρει, αυτός βλαστίζει τη χαρά. Είναι που κάτι από την αρχαία “τρυφή” φυλάει στο όνομά του κι όποτε κρίνει πως χρειάζεται την σκορπά, για να την πάρει ο αγέρας και να την πάει παντού, σαν χαρτοπόλεμο που δραπετεύει από τη χούφτα.

Ο Φλεβάρης μυρίζει κρασί βαρελίσιο. Είναι και γλεντζές, δεν προσεύχεται μόνο. Τσουγκρίζει σε ποτήρια χαμηλά και χορεύει. Φοράει μια μάσκα χάρτινη, βγαίνει στο δρόμο και χοροπηδά. Φορές πάλι, κρύβεται ντροπαλά πίσω από το χαμόγελό του, δίχως να κρύβεται ποτέ πραγματικά. Είναι αισιόδοξος, παρόλο που ξέρει από πίκρες. Είναι μελαγχολικός παρόλο που ελπίζει. Κλόουν που κάνει τους άλλους να γελούν κι έπειτα χώνεται στο καμαρίνι και ξεβάφεται. Έξω κάνει κρύο. Παγωνιά. Πέφτει χιόνι.

Ο Φλεβάρης μυρίζει καπνό. Παρέες συγκεντρώνονται γύρω από το τζάκι του. Φίλοι μαζεύονται κοντά στην σόμπα. Στον καναπέ μια πλεκτή κουβερτούλα. Στα πόδια κάλτσες χοντρές. Ζεστές προσπάθειες για να ξεπαγώσει ο Χειμώνας. Να λιώσει. Με μια βροχή ίσως; Σιντριβάνι της ζωής η φλέβα του Φλεβάρη. Ορμητικά νερά γεμίζουν τα ποτάμια. Σταγόνες του ουρανού που έβαλαν στόχο τις ομπρέλες. Ένα ζευγάρι φιλιέται κάτω απ’ τη βροχή και παραμένει στεγνό.

Ο Φλεβάρης μυρίζει υγρασία και μανταρίνι που μόλις ξεφλουδίστηκε. Αφήνει πίκρα και χρώμα στα δάχτυλα, αφήνει στη γλώσσα κάτι ξινό και γλυκό. Δεν έχει μόνο μία γεύση. Δεν έχει μόνο ένα πρόσωπο. Κάποιοι τον λεν Κουτσό, μα εκείνος δε χωλαίνει πουθενά. Αντιθέτως, μάλλον υπερτερεί. Τρέχει γρήγορα. Ξεχωρίζει. Είναι αυτός που σηκώνει πάνω του το βάρος του χρόνου. Αυτός που του χαρίζει το όνομά του. Θα είναι δίσεκτος ή όχι; Θα του προσφέρει 28 ή 29 από τις μέρες του; Θα το σκεφτεί και θα αποφασίσει, όσο θα κάθεται στο πέτρινο πεζούλι και θα περιμένει. Πρώτος χρόνος. Δεύτερος. Τρίτος. Στον τέταρτο είναι που θα δικαιωθεί τρανά, κάνοντας τους άλλους να τον φοβηθούν. Οι γάμοι σε έτος δίσεκτο είναι γρουσούζικοι. Έρωτες που θα πληγωθούν, θα ματώσουν.

Ο Φλεβάρης μυρίζει αίμα που στάζει πάνω στο αφράτο χιόνι και κάπως έτσι γεννιέται το ροζ. Η μυγδαλιά της αυλής το ρουφά και φουντώνει. Άνθη μοναδικά απλώνονται στα κλαδιά της, σαν έρωτας κεραυνοβόλος που ροδίζει τα μάγουλα. Όταν περάσει ο καιρός και βαρεθεί, σαν έρωτας πάλι που πέρασε η ισχύς του, θα δώσει μια και θα τα τινάξει όλα. Έρωτας που ξεράθηκε, έρωτας που αφυδατώθηκε, έρωτας που έγινε χαλί να τον πατήσεις.

Ο Φλεβάρης μυρίζει Χειμώνα, μα φέρει εντός του μια οσμή εαρινή. Ίσως γι αυτό να νιώθει μπερδεμένος. Ποιος είναι ακριβώς; Τι είναι; Ποια η εποχή του; Επίσημα, είναι ο τελευταίος μήνας του Χειμώνα. Ανεπίσημα; Δεν τον ρώτησε ποτέ κανείς πως νιώθει. Κανείς δε νοιάστηκε για τα αισθήματά του. Γι αυτό και κάνει ό,τι του έρχεται στο κεφάλι. Γι αυτό και ποτέ του δεν είναι ίδιος. Φέτος για παράδειγμα, τον είδες; Θέλει όλα να τα ζήσει, όλα να τα χωρέσει και θα τα καταφέρει. Ας είναι σύντομο το πέρασμά του. Ας είναι μικρός. Πρωτομηνιά θα ανοίξει το Τριώδιο και θα διοργανώσει ένα μεγάλο πάρτι μπαλ μασκέ. Θα χορέψει με όλες τις ντάμες και καμία δεν θα αφήσει με παράπονο. Θα τραγουδήσει δυνατά, για να τον ακούσουν όλοι. Τη δεύτερη βδομάδα, θα μαζευτεί με φίλους στην ταβέρνα για το μεγάλο τσίκνισμα. Θα γυρίσει αργά στο σπίτι και θα βγάλει τα ρούχα στο μπαλκόνι για να ξεμυρίσουν. Εκεί, στην ψύχρα της βραδιάς, θα κοιτάξει τα αστέρια και θα θυμηθεί αυτούς που φύγανε από κοντά του και του λείπουν. Αυτούς που είναι στα σύννεφα. Θα βράσει στάρι, θα ετοιμάσει κόλλυβα και θα τα μοιράσει δύο μέρες μετά, Ψυχοσάββατο πια, στο Μνημόσυνο. Τα στάρια που θα πέσουν στο χώμα, θα αφήσει τα ράμφη των περιστεριών να τα μαζέψουν, όπως θα κάνουν και με τα σουσάμια της λαγάνας. Ο Φλεβάρης φέτος θα προλάβει και νηστεία να κάνει. Θα αφήσει από το χέρι τον χαρταετό, να σηκωθεί, να πεταρίσει και θα στρώσει τραπέζι σαρακοστιανό: καλαμάρια, μύδια, σουπιές και ένα βαθύ μπολ με ταραμοσαλάτα αισιόδοξη, ροζ, στο χρώμα που του πάει.

Ο Φλεβάρης πάντα μυρίζει καλοκαίρι. Φέτος ειδικά, μυρίζει και θάλασσα…