Γεννιόμαστε μόνοι, πεθαίνουμε μόνοι κι αν μας ευλογήσει ο Θεός, στο ενδιάμεσο βιώνουμε το μαζί, ως πέρασμα από το πριν στο μετά, από τη ζωή στο θάνατο, από το προσωρινό στο αιώνιο.

Ως νίκη σε μια μάχη που παλεύει να κρίνει τον πόλεμο.

Στη γέννηση η μοναξιά παρηγοριέται, μπερδεύεται.

Υπάρχουν χέρια που θα πιάσουν το μωρό και θα το τραβήξουν με φόρα προς τη ζωή, παρόλο που το ίδιο το μωρό την αγνοεί. Δεν μπορεί καν να δει το φως της.

Είναι κλειστά ακόμα τα ματάκια του.

Έτσι γεννήθηκε κι εκείνο το μωρό.

Με την ψευδαίσθηση του μαζί να λιμνάζει στα υγρά του μάτια και τη θάλασσα να του βάφει το βλέμμα.

Κι άλλα μωρά γεννιούνται με μπλε μάτια που όμως, σκουραίνουν αργότερα.

Δεν τους τα έχει βάψει η θάλασσα, όπως εκείνου.

Εκείνου ρούφηξαν το θαλασσί από το πέλαγο, τα αστέρια από τον γαλαξία, εκλείψεις που έκανε ο ήλιος και πανσελήνους από απόκοσμα φεγγάρια. Η λάμψη θα ήταν σίγουρη.

Έλαμψε στη σκηνή.

Έλαμψε στο φακό.

Έλαμψε στη φέξη.

Έλαμψε στη χάση.

Έλαμψε στην παλίρροια.

Έλαμψε στην άμπωτη.

Έλαμψε στη συννεφιά.

Έλαμψε στο παγωμένο χιόνι. Έλαμψε και στο λιώσιμό του, όταν άρχισε να βρομίζει από τα λασπωμένα βήματα των περαστικών.

Από κοντά κι η ψευδαίσθηση, έλαμπε κι αυτή.

Το #μαζί άρχισε να μπερδεύεται μέσα στο #μαζώ.

Το #μαζώ άρχισε να ξεγελάει για κάποιες ώρες το #μαζί.

Μέχρι που έφτασε το τέλος.

Εκεί εξαφανίστηκε για πάντα η ψευδαίσθηση.

Υπήρχαν χέρια δίπλα του την ύστατη στιγμή, που όμως δεν τον τράβηξαν με φόρα προς τη ζωή.

Χέρια που τον υπολόγιζαν, μα δεν τον νοιάζονταν.

Ναυάγησαν οι θάλασσές του, μέσα στον αιώνιο βυθό και πριν το κάνουν, πέταξαν μια κροτίδα, που δεν κατάφερε να σώσει τον ίδιο, μα ίσως καταφέρει να γλιτώσει τις ζωές κάποιων άλλων.

Η μοίρα των ανθρώπων με άστρο.

Να φωτίσουν τα μέρη από τα οποία θα περάσουν, με κάθε τρόπο.